Hamsoorten
Bij hammen moeten we een drietal soorten onderscheiden:

 Dit zijn slechts enkele voorbeelden.

  Gekookte ham:                       Jambon d'York, Parijse ham, Beenham
  Gezouten en gedroogde ham:  Parma, Bayonne, Vlaamse boerenham,
  Gerookte ham:                        Ardense ham, Cobourg, Zwartewoudham

Parmaham

De meest gereputeerd van al deze hammen is de parmaham, die een zeer lange rijpingstijd heeft ondergaan waardoor de ham een zeer speciale smaak krijgt, maar ook veel gewicht verliest, waardoor de prijs zeer hoog ligt.
Parmaham of Prosciutto di Parma in het Italiaans is een op traditionele wijze gedroogde rauwe ham uit de provincie Parma. Parmaham is een beschermde naam, hetgeen betekent dat alleen die ham Parmaham mag heten die aan de volgende voorwaarden voldoet:
Er mogen geen conserveringsmiddelen of additieven gebruikt worden bij de
productie. Parmaham bestaat alleen uit vlees en zeezout.
De ham moet gemaakt worden van in Italië geboren en getogen varkens.
De varkens die voor de ham worden gebruikt, moeten minstens 9 maanden oud zijn en minimaal 160 kg wegen.
Een deel van de voeding van de dieren dient te bestaan uit de wei die bij de productie van Parmezaanse kaas overblijft.
De ham moet minimaal 12 maanden in de bergwinden gedroogd zijn en
mag alleen in de provincie Parma gemaakt worden (vanwege het specifieke klimaat).

Parmaham is herkenbaar aan een vijfpuntige kroon op de ham of op de verpakking. Een samenwerkingsverband van de producenten, het Consorzio del Prosciutto di Parma, ziet erop toe dat de ham met de kroon aan alle voorwaarden voldoet en dus parmaham mag heten.
Let wel: er kan dus ook ham uit Parma komen die geen parmaham (en ook geen ham type/methode Parma) mag heten. Dit is ham die niet aan de bovengenoemde voorwaarden van het Consorzio voldoet en meestal lagere of geen specifieke kwaliteitsvoorwaarden heeft. Deze ham heeft dus geen kroon. Hiervoor wordt vaak geïmporteerd vlees gebruikt, waaronder ook varkens of ham uit België. Het misverstand dat parmaham soms van Belgische varkens gemaakt zou worden, komt daar vandaan.

Pata negra

Pata negra (of jamón ibérico de bellota) is een Spaanse ham die tot de beste rauwe hamsoorten wordt gerekend.
De ham wordt voornamelijk in Zuidwest-Spanje geproduceerd. De ham komt van een aan het wild zwijn verwant varken, het Ibéricovarken, dat vernoemd is naar zijn zwarte poten (pata negra). Deze varkens worden in het voorjaar met fris gras gevoed. In de zomer krijgen ze meel van een mengsel van gerst en tarwe te eten. En in de herfst, wanneer de eikels van de bomen vallen, krijgt de ham zijn karakteristieke smaak. De varkens eten dan tot 10 kg eikels per dag (bellota is Spaans voor eikel) en nemen in de laatste vier maanden van hun leven 800 gram tot 1 kg per dag in gewicht toe. Het vele bewegen en het voedsel zorgen ervoor dat het vlees een nootachtige smaak krijgt en dat er vet in het spiervlees wordt opgebouwd. Juist in het vet wordt de smaak geconcentreerd. Na de slacht wordt de ham in een bed van zeezout gelegd en dan opgehangen om te drogen. Het droogproces is langzaam en duurt tot twee jaar, waarna de ham verkocht wordt. Tijdens het drogen verliest de ham ongeveer 35% van het oorspronkelijke gewicht.
De pata negra is de meest exclusieve en duurste Spaanse ham.

Serranoham

Serranoham : een andere ham die reeds lang bestaat, maar die nu bij ons steeds populairder wordt, is de Spaanse seranoham, Jamon serrano. De smaak is zeer goed tot subliem en de prijs is lager dan de parmaham of de patanegraham.

Gandaham

Hetzelfde geldt ook voor de gandaham, die een kopie is van de parmaham, maar die van  Belgische origine is. Ook andere Belgische producenten (Grega o.a.) maken nu hammen volgens het parmaprincipe, dit wil zeggen droog gezouten en langzaam in een gecontroleerde temperatuursomgeving gerijpt gedurende minstens één jaar tot twee jaar voor de topkwaliteit..