Etymologie J
JULIENNE
De oorspong van dit woord is zoekgeraakt in het duistere verleden.
De groenten voor een juliennesoep zijn altijd in fijne reepjes gesneden. Dit is een traditie die altijd bestaan heeft. Als men zegt julienne snijden, dan wordt bedoeld groenten snijden zoals voor een juliennesoep. De term julienne komt dus voort van juliennesoep.
In juliennesoep moet altijd zuring zijn! Dit is typisch voor deze soep. Dr. Roques, een groot gastronoom zegde: "Certes, vôtre julienne serait manquée, si l'on y avait oublié l'oseille". Hier zit de sleutel tot de ontsluiering van het woord julienne. We moeten van de veronderstelling uitgaan dat de gebruikte zuring woudzuring is, een plantje dat een sterk zure smaak heeft en dat gelijkt op een klaverblaadje. Deze veronderstelling is gebaseerd op het feit dat het allereerste recept van julienne zegt dat men de zuring twee insnijdingen moet geven. Waarom juist twee insnijdingen? Als men twee keer snijdt heeft men drie stukken en dit veronderstelt dat er in het oude recept woudzuring werd gebruikt welke drie blaadjes heeft... Woudzuring heeft in het Frans vele benamingen zoals: la petite oseille, l'oseille à trois feuilles, trèfle-aigre, surelle...Buiten al deze benamingen heeft het plantje in Engeland, Frankrijk, Italië en Spanje nog een andere naam; ALLELUJA. Het is niet eigenaardig dat het plantje éénzelfde naam heeft in zovele landen omdat het woord alleluja gebonden is aan godsdienstige overtuigingen, namelijk het symbool van de Heilige Drievuldigheid. Nu heeft niet iedereen die christelijke overtuiging om alleluja te juichen als hij een takje woudzuring vindt. Daardoor is het woord , door gebrek aan godsdienstige overtuiging, vervormd tot "lujala" en in het zuiden van Italië zegt men "juliola" wat kleine julia betekent. De Fransen die dit woord gehoord hebben van de Italiaanse koks van Maria de Medici hebben het door hun merkwaardig vermogen om alles te verfransen, omgevormd tot "julienne" wat ook kleine julia betekent... Hoe is men nu aan de typische vorm van julienne gekomen? Als men soep kookt van deze plant houdt men na een tijdje een bouillon over waar alleen maar steeltjes ronddrijven want de blaadjes lossen op in het kokende vocht. Dusdanig zal men in een soep, julienne herkend hebben als er steeltjes in rond dreven. Naderhand is men de groenten die men gebruikte om juliennesoep te bereiden allemaal in strootjes gaan snijden om er julienne (woudzuring) in te herkennen. De originele juliennesoep moet dus een bouillon geweest zijn , waarin zuring gesmolten was en waarin de steeltjes vrij ronddreven. Of misschien "vervalste" men de soep door gewone zuring te gebruiken en men het beeld van de soep moest aanpassen door er steeltjes van andere groenten in aan te brengen.
De oorspong van dit woord is zoekgeraakt in het duistere verleden.
De groenten voor een juliennesoep zijn altijd in fijne reepjes gesneden. Dit is een traditie die altijd bestaan heeft. Als men zegt julienne snijden, dan wordt bedoeld groenten snijden zoals voor een juliennesoep. De term julienne komt dus voort van juliennesoep.
In juliennesoep moet altijd zuring zijn! Dit is typisch voor deze soep. Dr. Roques, een groot gastronoom zegde: "Certes, vôtre julienne serait manquée, si l'on y avait oublié l'oseille". Hier zit de sleutel tot de ontsluiering van het woord julienne. We moeten van de veronderstelling uitgaan dat de gebruikte zuring woudzuring is, een plantje dat een sterk zure smaak heeft en dat gelijkt op een klaverblaadje. Deze veronderstelling is gebaseerd op het feit dat het allereerste recept van julienne zegt dat men de zuring twee insnijdingen moet geven. Waarom juist twee insnijdingen? Als men twee keer snijdt heeft men drie stukken en dit veronderstelt dat er in het oude recept woudzuring werd gebruikt welke drie blaadjes heeft... Woudzuring heeft in het Frans vele benamingen zoals: la petite oseille, l'oseille à trois feuilles, trèfle-aigre, surelle...Buiten al deze benamingen heeft het plantje in Engeland, Frankrijk, Italië en Spanje nog een andere naam; ALLELUJA. Het is niet eigenaardig dat het plantje éénzelfde naam heeft in zovele landen omdat het woord alleluja gebonden is aan godsdienstige overtuigingen, namelijk het symbool van de Heilige Drievuldigheid. Nu heeft niet iedereen die christelijke overtuiging om alleluja te juichen als hij een takje woudzuring vindt. Daardoor is het woord , door gebrek aan godsdienstige overtuiging, vervormd tot "lujala" en in het zuiden van Italië zegt men "juliola" wat kleine julia betekent. De Fransen die dit woord gehoord hebben van de Italiaanse koks van Maria de Medici hebben het door hun merkwaardig vermogen om alles te verfransen, omgevormd tot "julienne" wat ook kleine julia betekent... Hoe is men nu aan de typische vorm van julienne gekomen? Als men soep kookt van deze plant houdt men na een tijdje een bouillon over waar alleen maar steeltjes ronddrijven want de blaadjes lossen op in het kokende vocht. Dusdanig zal men in een soep, julienne herkend hebben als er steeltjes in rond dreven. Naderhand is men de groenten die men gebruikte om juliennesoep te bereiden allemaal in strootjes gaan snijden om er julienne (woudzuring) in te herkennen. De originele juliennesoep moet dus een bouillon geweest zijn , waarin zuring gesmolten was en waarin de steeltjes vrij ronddreven. Of misschien "vervalste" men de soep door gewone zuring te gebruiken en men het beeld van de soep moest aanpassen door er steeltjes van andere groenten in aan te brengen.